(ctrl+F5 เปลี่ยนนิด)
-`д´-
ยามนี้เป็นเวลาที่แสงอรุณจรดขอบฟ้า แสงสีทองส้มนั้นสาดส่องย้อมอาคารสูงใหญ่ที่เรียกว่าโรงเรียนนามิโมริซึ่งบัดนี้ว่างเปล่าร้างผู้คน นักเรียนทุกคนต่างกลับบ้านกันหมดแล้ว ไม่มีใครคิดจะอยู่รั้งรอเวลาที่โรงเรียนจวบจนพลบเย็นเช่นนี้ แน่ล่ะ...ใครจะอยากอยู่เป็นเป้าความสนใจของประธานกรรมการคุมกฎสุดโหดคนนั้นกัน
ฝีเท้านุ่มเหยียบย่างแตะลงบนพื้นแผ่วเบาทว่าเป็นจังหวะคล่องแคล่วปราดเปรียว เงาดำเล็กๆเงาหนึ่งเดินออกมาจากรั้วโรงเรียน หากแต่เพียงกระพริบตาร่างนั้นก็หายไป...
Love Neko [part I]
Fandom : KHR (Amano Akira)
Pairing : 1859
Author : SorihL
โกคุเดระ ฮายาโตะ กำลังเดินกลับบ้าน มือข้างหนึ่งถือถุงพลาสติกใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้จำนวนมาก อีกข้างถืออาหารกระป๋อง อาหารแห้ง และถุงกับข้าวที่เพิ่งซื้อจากร้านอาหารตามสั่ง เด็กหนุ่มผมเงินดูท่าทางจะอารมณ์ดีไม่น้อย ...แค่นี้ก็จะมีอาหารกินไปอีกหนึ่งสัปดาห์! แล้วยังได้กินซูชิฟรีอีก วันนี้มาไม่เสียเที่ยวจริงๆ แถมรุ่นที่สิบก็ยัง...
“ โฮ่ง! โฮ่ง! กรรรรรรรรรรรร“ เสียงอะไรฟะ? ความคิดแรกเป็นไปอัตโนมัติ แม้จะรู้อยู่ว่าเป็นเสียงของสุนัขก็เถอะ ดวงตาสีเขียวใสรีบหันไปยังต้นเสียง พลันได้เห็นภาพที่จะเรียกว่าหาดูได้ยากหรือแปลกประหลาดดี?
การต่อสู้ของสัตว์สองชนิด ทั้งๆที่ร่างเล็กๆนั่นน่าจะเป็นฝ่ายวิ่งหนีไปแท้ๆ
ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้เจ้าแมวน้อยนั่นต้องตายแน่ คิดแล้วมือหนึ่งก็วางถุงลงบนพื้นแล้วหยิบระเบิดขนาดจิ๋วออกมา แต่กระนั้นก็ไม่ทันเวลาที่สุนัขตัวโตกระโจนใส่ร่างเล็ก
“หม่าววววว เมี๊ยววววว!” แมวสีดำกระโดดหลบ ร่างใหญ่จึงได้ลงแผละบนพื้น เมื่อหันมาก็พบกับเงาสีดำที่ลอยอยู่ตรงหน้าแล้ว ขาข้างหนึ่งยกขึ้นตะปบหน้าของสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าอย่างคล่องแคล่ว กรงเล็บแหลมกางออกข่วนเนื้อจนเลือดไหลสาดกระเด็นประปรายบนพื้นคอนกรีต เจ้าสุนัขร้องเอ๋งอย่างน่าสงสาร ก่อนจะวิ่งหนีไป…
เฮ้ย! โลกใบนี้มันเกิดอะไรขึ้นฟะเนี่ย!?
ตกใจจนได้แต่มองไปยังร่างเล็กมอมแมมตรงนั้น อีกฝ่ายก็เหมือนรู้ว่ามีคนมองอยู่ จึงได้หันดวงตาดำขลับมาจ้องร่างโปร่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาทั้งสองคู่สบกันนิ่ง จนฝ่ายขนปุยหันหลังกลับและทำท่าจะเดินจากไป เด็กหนุ่มผมเงินก็กำลังจะเดินจากไปแล้วเช่นกัน ถ้าสายตาไม่เผอิญเหลือบไปมองเห็นบาดแผลที่เอวด้านหลังของแมวดำเสียก่อน
“นี่แก...มีแผลด้วยนี่?” ร่างเล็กสีดำหยุดนิดหนึ่งตอบรับคำพูดนั้น ทำให้ฝ่ายเด็กหนุ่มได้มีโอกาสเข้ามาใกล้และสังเกตรอยเขี้ยวที่เจ้าตัวโตฝากไว้ บาดแผลเป็นหลุมลึกเอาเรื่องอยู่เหมือนกันแฮะ
“และดูท่าทางแกจะหิวด้วยสินะ เฮ้อ...เอากลับไปที่บ้านก่อนก็ได้” ประโยคหลังร่างโปร่งพูดกับตัวเอง มือยื่นออกไปหมายจะอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมา แต่ถูกร่างเล็กแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่ บ่ะ...คนเขาจะช่วยยังมาขู่ใส่อีก
“ช่วยไม่ได้แฮะ” งั้นให้อาหารมันกินก่อนแล้วกัน คิดแล้วก็หยิบปลาแห้งออกจากถุง แล้วยื่นไปตรงหน้า ร่างเล็กมองปลาอยู่ซักพักก่อนจะงับเข้าปาก
“คราวนี้ไปได้หรือยัง” เอื้อมมือจะไปอุ้มอีก แต่แมวดำก็ดูจะไม่เต็มใจให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง ซ้ำยังข่วนมาอีก จนต้องรีบชักมือกลับ เด็กหนุ่มผมเงินเริ่มหน้าบูดขึ้นเรื่อยๆ ว้อยยยยยยย! เอาใจยากจริง เจ้าแมวบ้านี่! ไม่สนแล้วก็ได้! ชิ
โกคุเดระลุกขึ้นยืนอย่างเซ็งเต็มที่แล้วเดินกลับไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย
“สุดท้ายแกก็ตามฉันมาจนได้สินะ”
หลังจากเข้ามาในห้องแล้วก็พบว่าตนไม่ได้อยู่ตามลำพัง ที่โซฟาพบร่างสีดำนอนเอกเขนกอยู่ราวกับว่าเป็นเจ้าของบ้าน ดวงตาดำขลับของมันมองไปรอบๆก่อนจะหยุดจ้องที่ร่างโปร่ง เลือดจากบาดแผลที่เปิดอยู่นั้นเริ่มหยุดไหลแล้ว แต่ก็ยังเปรอะโซฟาตัวเก่งของเขาอยู่ดี
โกคุเดระหยิบกล่องพยาบาลออกมาจากชั้นหนังสือ แล้วเดินมานั่งข้างแมวประหลาดที่ตามเขามาถึงบ้าน เหอะ! ทั้งๆที่หยิ่งไม่ยอมให้เขาอุ้ม ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว แต่กลับตามเขามาเนี่ยนะ
ดวงตาสีเขียวใสจดจ้องอยู่บริเวณบาดแผลเพื่อสำรวจอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวค่อยๆวางแตะลงบนลำตัวอุ่น แล้วไล้ขนสีดำมันวาวช้าๆเพื่อเปิดให้เห็นบาดแผลได้ชัดเจนขึ้น เลือดสีแดงแห้งกรังติดอยู่บนขนทั่วทั้งบริเวณจนน่าตกใจ ปริมาณเลือดมากมายขนาดนี้น่าจะสังเกตเห็นได้ เพียงแต่สีแดงหม่นของมันถูกขนสีดำซ่อนอำพรางไว้อย่างมิดชิด ถ้าไม่เปิดไฟส่องอย่างนี้คงมองไม่เห็นเป็นแน่
โกคุเดระกระพริบตา เขาไม่รู้ว่าควรจะล้างแผลด้วยน้ำสบู่ก่อนดี หรือใส่แอลกอฮอล์ไปเลย ไม่เคยทำแผลให้แมวเสียด้วย ...ไม่สิต้องบอกว่าไม่เคยทำแผลให้ใครเลยมากกว่า กล่องพยาบาลที่เปิดอยู่ข้างๆนี่ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นคนอื่นทำให้เขาเสมอ หรือไม่เขาก็ทำมั่วๆให้ตัวเอง ถึงจะเคยถูกทำแผลให้บ่อยๆแต่น้อยครั้งที่จะนึกใส่ใจ เจ้านี่จะเรียกว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่นะที่เป็นรายแรกของเขา ... คงเป็นโชคร้าย
ตอนเด็กๆชามาลเคยทำแผลให้บ่อยๆ เด็กหนุ่มเริ่มรื้อฟื้นความทรงจำ อืมม...รู้สึกจะไปล้างแผลด้วยน้ำก่อน แต่นั่นมันแผลไม่ลึกนี่หว่า หรือใช้แอลกอฮอล์เช็ดไปเลย เอาฟะ! เป็นไงเป็นกัน ล้างน้ำดูจะโหดไปหน่อย รอแผลปิดก่อนดีกว่า
ตัดสินใจได้แล้ว มือเรียวก็ค่อยๆใช้สำลีจุ่มแอลกอฮอล์ พยายามแตะลงบนบาดแผลให้แผ่วเบาที่สุด แต่กระนั้น บางครั้งร่างเล็กขนดำก็ถึงกับสะดุ้ง สายตาของผู้ได้รับการเยียวยาค่อยๆจ้องเขม็งขึ้นเรื่อยๆราวกับต่อว่า
“ครั้งแรกจะให้ดีอะไรนักหนา หะ! ทนๆไปก่อนเถอะ ดีกว่าไม่ทำน่า”
โวยวายเสร็จสมาธิของเด็กหนุ่มผมเงินก็กลับไปจดจ่ออยู่ที่บาดแผล ทำให้ไม่ได้สังเกตว่าแววตาสีนิลคู่นั้นจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของตนแบบแปลกๆ...ราวกับกำลังสำรวจหรือพินิจพิเคราะห์อะไรบางอย่าง
“ฮ้า...เสร็จซักที เหนื่อยชะมัดเลย” ผูกผ้าพันแผลเป็นอันเสร็จ แล้วยกมือขึ้นเสยเรือนผมที่เริ่มชุ่มเหงื่อของตน สายตาที่มองไปยังผลงานดูภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย ริมฝีปากบางยกรอยยิ้มที่หาได้ยากออกมา “ไปอาบน้ำดีกว่า อยู่นิ่งๆล่ะแกน่ะ” ลูบหัวเจ้าเหมียวไปทีหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป
“เมี้ยววว ~~” เสียงร้องของเจ้าเหมียวไล่หลังไป ไม่รู้ว่าเป็นการขอบคุณ หรือเป็นการเอ่ยประท้วงที่ถูกลูบหัวไปเมื่อสักครู่กันแน่
...น่าจะเป็นอย่างหลังนะ
“เอาล่ะมากินอาหารกันเถอะ” โกคุเดระเตรียมปลาแห้งสองตัวใส่จาน เทนมใส่ชาม แล้ววางลงบนพื้นตรงหน้าเจ้าเหมียว ก่อนจะหยิบกล่องซูชิขึ้นมา ฮ่า วันนี้เจ้าบ้าเบสบอลมันเลี้ยงเขาในฐานอะไรซักอย่างที่เขาเองก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจ เกี่ยวกับชมรมเบสบอลล่ะมั้ง แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร มากุโร่ก็อยู่ตรงหน้าโกคุเดระคนนี้แล้ว ถ้าไม่หมดให้มันรู้ไป
“เมี้ยววว ~” เห? ก้มลงไปสบตาเพื่อนร่วมห้อง แกก็อยากกินด้วยเรอะ?
“ไม่ให้หรอกนะเฟ้ยยย! นี่น่ะของโปรดของฉัน” พูดจบก็กินโชว์ซะหน่อย อร่อยจัง งั่ม งั่ม
แมวดำนิ่งมองอยู่นาน แต่โกคุเดระก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจแต่อย่างใด หยิบซูชิชิ้นแล้วชิ้นเล่าเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
“ว้ากกกกกกก!!!!!”
...และแล้วค่ำคืนนั้นก็มีเสียงโหยหวนประหลาดดังก้องขึ้นมาให้เพื่อนบ้านตกใจเล่น เมื่อร่างเล็กกระโจนไปที่ใบหน้าของเด็กหนุ่ม แล้วแย่งซูชิไปกิน…
ม่านหน้าต่างถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อยปล่อยให้แสงจันทร์สีนวลเล็ดลอดผ่านเข้ามา เข็มนาฬิกาทั้งสองบรรจบกันบ่งบอกว่าเวลานี้ได้ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว เงาเล็กๆเงาหนึ่งที่นอนขดตัวอยู่เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีนิลดำขลับแต่กลับแวววาวสะท้อนแสงจันทร์ในความมืดมิดเฉกเช่นนักล่าทั่วไป
ท่ามกลางความมืดที่กลืนกินทุกสิ่ง...
...กลับมีเงาของคนหนึ่งยืนอยู่
ฮิบาริ เคียวยะ มองผ่านหน้าต่างไปยังดวงจันทร์สีเงิน ใบหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์เช่นยามปกติ สายตาคมค่อยๆไล่มองลงมาตามแสงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามากระทบเรือนผมสีเงินที่ส่องประกายระยับราวกับเส้นไหมล้ำค่า
อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้ ...ร่างที่อยู่บนเตียง
นั่งลงข้างๆ มองดูอย่างใกล้ชิด
แม้จะเป็นยามดึกที่มืดมิดจนคนทั่วไปยากที่จะมองเห็น ทว่าสำหรับร่างสูงเวลานี้ทุกรายละเอียดต่างๆกลับเด่นชัดยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา นัยน์ตาที่หลับพริ้มรับกับแพขนตาสีเงินยาว คิ้วโก่งสีเงินที่มักจะขมวดมุ่นเสมอยามนี้ผ่อนคลาย จมูกโด่งตามแบบฉบับลูกครึ่งฝรั่ง เส้นผมละเอียดไล้ลงมาคลอเคลียบริเวณแก้ม เนื้อละเอียดสีขาวนวลไร้มลทินบัดนี้มีรอยข่วนบางๆแต้มไว้
นิ้วเรียวไล้สัมผัสแผ่วเบาไปตามรอยข่วนที่ตนเป็นผู้ฝากไว้ ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากบาง
ไม่รู้ว่ายืนจ้องอยู่นานเท่าไร ราวกับว่าเป็นสิ่งที่เพลิดเพลินไม่มีวันเบื่ออย่างไรอย่างนั้น
เพลิดเพลิน? ความเพลิดเพลินสำหรับฮิบาริ เคียวยะคือการต่อสู้ สู้กับคนที่มีฝีมือร้ายกาจ ตื่นเต้นยามได้ฉีกเนื้อและเห็นสายเลือดรินไหล ขย้ำพวกสัตว์กินพืชที่ขวางหูขวางตาน่ารำคาญ สัตว์กินพืชอ่อนแอที่ชอบสุมหัวและทำผิดกฎระเบียบ
ผิดกฎระเบียบ...
เจ้านี่คือสัตว์กินพืชอ่อนแอที่ชอบแหกกฎมากที่สุด ครั้งแล้วครั้งเล่าจนมีแต่เอกสารร้องเรียนพฤติกรรมของ โกคุเดระ ฮายาโตะ กองเต็มโต๊ะของเขาไปหมด โดดเรียน สูบบุหรี่ แต่งกายผิดระเบียบ ข่มขู่อาจารย์ มีพฤติกรรมก้าวร้าว ระเบิดนั่นก็ทำลายข้าวของของโรงเรียนมานับครั้งไม่ถ้วน
สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุด
“แต่แกก็ยังไม่เคยถูกฉันขย้ำ” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบา ก่อนจะจางหายไป สายลมพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง พร้อมกับเสียงกระพือปีกที่ดังขึ้น ใบหูขนปุยสีดำหันไปทางทิศของเสียงนั้น ...ฮิเบิร์ด
“ฮิบาริ๊~ ฮิบาริ๊~~” นกสีเหลืองอ้วนกลมส่งเสียงร้องเจื๊อยแจ้ว กระพือปีกบินไปรอบๆห้องอย่างดีใจที่ได้พบกับเจ้านายที่หายตัวไปทั้งวัน
ฮิบาริยกนิ้วจรดริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ สัตว์เลี้ยงแสนฉลาดก็เชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี
“อยู่นิ่งๆ ฉันจะให้แกเอาจดหมายไปส่งให้คุซาคาเบะ” พูดพลางหากระดาษโน้ตและดินสอเขียนเป็นข้อความสั้นๆ เรื่องที่อยู่ๆหัวหน้ากรรมการคุมกฎนักเรียนหายตัวไปต้องเป็นเรื่องใหญ่และวุ่นวาย ทางที่ดีควรกันไว้ดีกว่า
คงมีพวกแหกกฎเยอะขึ้นแน่ๆ...
เขียนเสร็จก็ม้วนกระดาษโพสอิทเป็นท่อแล้วผูกไว้กับขาของฮิเบิร์ด สายตาเรียบนิ่งมองตามนกน้อยที่สยายปีกบินออกทางหน้าต่างหายไปในยามค่ำคืน
“ราตรีสวัสดิ์”
To Be Continue. . .
-`д´-
สวัสดีค่าา นี่เป็นครั้งแรกที่เอสแต่งฟิคเองเลยนะคะ อันด้วยมาจากแรงผลักดันที่อ่านเอนโธแล้วอารมณ์ยังค้างคามากๆ หัวเลยแล่นไหลเป็นเรื่องเป็นราว อดไม่ได้ที่จะถ่ายทอดออกมาใส่หน้าเวิร์ด (ฮา)
ถ้าผิดพลาดประการใด ช่วยแนะนำด้วยนะคะ เป็นเรื่่องแรกเลยกังวลนิดหน่อย ไม่รู้จะสนุกถูกใจหรือเปล่า
และขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามบล๊อกนี้มาโดยตลอด ทั้งที่เจ้าของบล๊อกหายหัวไปอย่างไร้ความรับผิดชอบ
สุดท้าย. . .
. . .
exteen มันจัดหน้า จัดธีมไงฟะเนี่ย งงไปหมดแล้ว 
พยายามตั้งนานทำไมมันยากอย่างเน้!!
จะเว้นจะวรรคจะย่อหน้าก็ลำบากยากเข็ญ
ว้อยเซ็งป่อยมาก มีพรีวิวให้ดูก่อนไหม?
จะเปลี่ยนBG ก็เปลี่ยนบ่ได้-*- . . .เฮ้อ
T T
ไปเด็กดีดีกว่า= ='
edit @ 28 Apr 2011 15:43:50 by SoRihl
